Oorspronkelijk werkte Nanon voornamelijk in het platte vlak, dat wil zeggen dat ze schilderde op doek. Ze deed dit niet zozeer vanuit de passie voor de materie verf maar veeleer als medium om een bepaald beeld op te roepen.
Langzamerhand werd haar werk steeds ruimtelijker; schilderijen werden gecapitonneerd waardoor er reliëf ontstond en de wetten van het perspectief niet langer telden. Het schilderslinnen werd steeds vaker vervangen door herkenbare stoffen zoals lakplastic en kunstleer (skai) om een bepaalde sfeer te creëren.
Naast de materiaalkeuze is de omgeving waarin de objecten zich bevinden heel belangrijk. Het is inmiddels de opmaat naar het maken van installaties.